เงินขาด – เงินเกิน

โดยปกติพนักงานเก็บเงินหรือแคชเชียร์ ทำหน้าที่รับเงินสดจากลูกค้า ทอนเงินคืน หน้าที่หลักประมาณนี้ หัวใจสำคัญคือ ทำอย่างไรให้ยอดเงินในบัญชีที่ระบุนั้น ตรงกับเงินที่เก็บมาจริง ๆ ที่อยู่ในลิ้นชัก

เจ้าของกิจการไม่ต้องการจะไปนั่งเฝ้าร้านทั้งวันเอง ก็จ้างแคชเชียร์มานั่งเก็บเงิน คุมแคชเชียร์ด้วยระบบบัญชี ถ้ายอดเงินที่ปรากฎในบัญชี (บิลซื้อขาย) วันนี้ตรงกับเงินในลิ้นชักก็ถือว่าถูกต้อง แต่หากไม่ตรงกันก็ถือว่ามีปัญหา

ปกติความผิดพลาดจะมีอยู่สองอย่างคือ เงินเกิน กับ เงินขาด

(กรณีของเงินในลิ้นชักกับบัญชีตรงกัน แต่สต๊อคตัดผิด อย่างเช่น ขายซออู้ แต่ตัดสต็อคซอด้วง ยอดเงินตรงกับบัญชี แต่สต็อคสินค้าผิดแล้ว เพราะซออู้จะเกินมา 1 ส่วนซอด้วงจะขาด 1 อันนี้ไม่อยู่ครอบคลุมกรณีของแคชเชียร์ที่เราจะพูดกันในวันนี้)

กรณีเงินเกิน
โดยปกติเงินเกินจะเกิดจาก การขายแต่ลืมลงบัญชี หรือถ้ามองทันสมัยหน่อย ก็ขายไป แต่ไม่ได้ยิงบาร์โค้ด หรือไม่งั้นก็ลงยอดเงินในบัญชีผิด

กรณีเงินขาด
โดยปกติ เงินขาดจะเกิดจากการลงยอดเงินผิด หรือไม่ก็ทอนเงินพลาด

ครั้งแรกที่นั่งเป็นพนักงานต้อนรับในโรงแรม และต้องเก็บเงินเอง ทำอยู่ 7 วันแรก ไม่เคยเก็บเงินตรงเลยซักวันเดียว ทั้ง ๆ ที่เงินเข้าออกไม่กี่ครั้ง ช่วงนั้นเครียดมาก เพราะตอนนั้นเชื่อมั่นในตัวเองระดับนึงว่า งานมันไม่ได้ยากเย็นอะไรขนาดนี้นี่หว่า

ตอนนั้นหลังจากที่ยอดเงินผิดไป 2 – 3 วันก็คิดแผนใหม่ ทำเป็น log File (มานั่งนึกดูก็ขำดี เด็กคอมพ์นี่มองอะไรก็เป็นคอมพ์แฮะ) คือนั่งจดเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้น ๆ หมด ไม่ว่าจะเงินเข้า เงินออก ใครเช็คอิน ใครเช็คเอาท์ ใครโทรเข้า ใครโทรออก ก็จดมันหมด

สุดท้ายวันนั้นเงินเกิน ก็โกรธมาก อุตส่าห์จดทั้งวัน เงินยังพลาดอีก สุดท้ายมานั่งเคลียร์ก็พบว่า ลืมลงรายการไป

มันเข้าตำรา กรณีเงินเกิน เพราะขายแต่ลืมลงบัญชี อย่างนี้ไม่ว่าคุณจะเขียนบันทึกเหตุการณ์แค่ไหน แต่คุณลืมบันทึก เงินมันก็เกินมาอยู่ดี ยิ่งมีการเขียน log แบบนั้น ก็กลายเป็นเพิ่มงานเป็นสองเท่า คือต้องลงทั้งบัญชี ทั้ง log ด้วย กลายเป็นมั่วไปหมด

มานั่งนึกดูก็ตลกตัวเอง หลังจากนั้นก็กลับมาใจเย็น ๆ เลิกเขียน log (ทำได้ 2 วัน เลิก เพราะยิ่งทำยิ่งมั่ว) เวลารับเงิน ทอนเงิน ก็ใจเย็น ๆ ลูกค้ารอได้ พอทำไปซักพัก ทักษะเริ่มมา ก็ไม่ค่อยพลาดแล้ว

พอมองย้อนกลับไปก็ตลกดีกับความด้อยประสบการณ์ของตัวเอง นึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ในวันนี้

“วันที่รู้สึกว่าตัวเองด้อยประสบการณ์”